دلم می‌خواست سقف معبد هستی فرو می‌ريخت
پلیدی‌ها و زشتی‌ها به زیر خاک می‌ماندند
بهاری جاودان آغوش وا می‌کرد 
جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می‌کرد
بهشت عشق می‌خندید
به روی آسمان آبی آرام 
پرستوهای مهر و دوستی پرواز می‌کردند
به روی بام‌ها ناقوس آزادی صدا می‌کرد
مگو این ‌آرزو خام است 
مگو روح بشر همواره سرگردان و ناکام است
اگر این کهکشان از هم نمی‌پاشد
 وگر این آسمان در هم نمی‌ریزد
بیا تا ما فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
به شادی گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

«بهاران گرامي باد.»