نام پیامبر (ص)  همواره ما را یاد مردی مقدس می اندازد که بالای شبستان مسجدی نشسته است، یارانش دور تا دور اویند و مردم از راه های دور برای دیدارش می آیند و حرفش را سینه به سینه می برند.

رسولی که پیام آور رحمت بود، پیامبری که هیچ گاه نا مردمی های روزگار او را از پای در نیاورد و ده سال تمام، مردمی را که مجنون می خواندنش به دین اسلام دعوت کرد. ۱۳ سال را در غربت سپری کرد و دین تازه اش را خانه به خانه و آدم به آدم پیش برد.

وای بر مائی که این نعمت بزرگ را به فراموشی سپرده ایم و تنها در هنگام نیاز به یاد او می افتیم...

این روزها دوباره به یاد آوری رسولی این همه دلسوز، که در پی مردمان راه بیفند و برای به راه آمدنشان غصه بخورد نیاز داریم.

                                        "   اللهُم صل علی مُحمد و آل مُحمد  "

خواجگي هر دو عالم تا ابد                    كرده وقف احمد مرسل احد
يا رسول الله بس درمانده ام                   باد در كف، خاك بر سر مانده ام
بي كسان را كس تويي در هر نفس         من ندارم در دو عالم جز تو كس
يك نظر سوي من غمخواره كن                 چاره ي كار من بيچاره كن
گرچه ضايع كرده‌ام عمر از گناه                  توبه كردم عذر من از حق بخواه
روز و شب بنشسته در صد ماتمم              تا شفاعت خواه باشي يك دمم
از درت گر يك شفاعت در رسد                     معصيت را مهر طاعت در رسد
اي شفاعت خواه مشتي تيره روز                 لطف كن شمع شفاعت بر فروز
ديده ي جان را بقاي تو بس است                در دو عالم را رضاي تو بس است
داروي درد دل من مهر توست                        نور جانم آفتاب چهر توست
هر گهر كان از زبان افشانده ام                      در رهت از قعر جان افشانده ام
زان شدم از بحر جان گوهر فشان                   كز تو بحر جان من دارد نشان
حاجتم آن است اي عالي گهر                        كز سرفضلي كني در من نظر
عطار نیشابوری. منطق الطیر