| تبليغات | X |
اي پسر عمران!
هرگاه بنده اي مرا بخواند آن چنان به سخن او گوش مي سپارم
كه گويي بنده اي جز او ندارم، اما شگفتا كه بنده ام همه را چنان مي خواند
كه گويي همه خداي اويند جز من.
ما عشق را به مدرسه بردیم
در امتداد راهرویی کوتاه
بر پله های سنگی دانشگاه
و میله های سرد و فلزی
گل داد و سبز شد
آن روز، روز چندم اردیبهشت
یا چند شنبه بود
نمی دانم
آن روز هر چه بود
از روزهای آخر پاییز
یا آخر زمستان
فرقی نمی کند
زیرا ما هر دو در بهار
ـ در یک بهارـ
چشم به دنیا گشوده ایم
ما هر دو
در یک بهار چشم به هم دوخته ایم
آن گاه ناگهان متولد شدیم
و نام تازه ای بر خود گذاشتیم
فرقی نمی کند
آن فصل
ـ فصلی که می توان متولد شد ـ
حتما باید بهار باشد
و نام تازه ی ما
دیوانه وار باید باشد
فرقی نمی کند
امروز هم ما هرچه بوده ایم ، همانیم
ما باز می توانیم
هر روز ناگهان متولد شویم
ما همزاد عاشقان جهانیم..
زنده یاد قیصرامین پور