و سبب بیرون شدن ابراهیم (ع) ازین جهان، آن بود که خدای ـ عزوجل ـ عزرائیل را ـ علیه السلام ـ گفته بود که : چون قبض روح ابراهیم را کنی، جان او به فرمان او بردار. تا او نفرماید و دستوری^۱ ندهد، جان او برمدار.

     پس، خدای ـ تعالی ـ  همه کار او بدین جهان در ^۲، تمام کرد و او را عمری دراز داد، و دویست سال کم چیزی، از عمر او گذشته بود و خواستهای^۳ او و فرزندان بسیار گشتند.

     آنگه خدای ـ عزوجل ـ بفرمود که جان او بردار به فرمان او. و ملک الموت آن تدبیر همی کرد تا چه حیله^۴ کند و چه تدبیر سازد که جان او به فرمان او بردارد^۵.

     پس ملک الموت، یک روز خویشتن را برسان پیری ضعیف بساخت، و با یکی عکازه^۶ ، لرزان، همی آمد به سوی ابراهیم و ابراهیم ـ علیه السلام ـ چون چنان شخصی را دیدی او را به خانه بردی، و مهمان داری کردی، و مراعات کردی.

     و چون ابراهیم او را بدید، چنان دانست^۷ که او به مهمان آمده است^۸ یا به طمعی^۹ آمده است و هم آن ساعت بفرمود تا خوانی طعام آوردند سوی او.

     عزرائیل دست از زیر بیرون کرد، لرزان، و لقمه ای برداشت، و دستش بلرزید و از دستش بیفتاد و یکی دیگر برداشت، و چون در دهان نگرست^۱۰ و عجب همی داشت آن لرزیدن او. و او را پرسید که : تو را چه بوده است که چنین می لرزی و از لرزیدن طعامی نمی توان خوردن؟

     عزرائیل گفت : از پیری و ضعفی چنین همی لرزم، و هیچ قوتی ندارم و طعامی نمی توانم خورد گفت : زاد^۱۱ تو چند باشد؟ گفت : دویست و پنج سال از عمر من گذشت.

     چون ابراهیم آن سخن بشنید  گفت : یا رب، اگر من نیز^۱۲ تا پنج سال دیگر چنین ضعیف خواهم شد، مرا نیز زندگانی مده و چون این سخن بگفت، حالی^۱۳ ملک الموت جان او بستد. والسلام.